CDT - ubogowęglowodanowe izoformy transferyny

Transferyna jest glikoproteiną syntetyzowaną w wątrobie, posiadającą izoformy wyróżnione na podstawie zawartości kwasu sialowego na końcu łańcucha oligosacharydowego. U osób zdrowych dominującą izoformą jest tetrasialotransferyna (64-80%). W skład CDT (ang. Carbohydrate Deficient Transferin) –  ubogowęglowodanowych izoform transferyny tzw. transferyny desialowanej ) wchodzą transferyny ze zmniejszoną ilością kwasu sialowego: asialo-, monosialo- i disialotransferyna. Pomiar zawartości CDT jest wysoce czułym (82%) i specyficznym (97%)  testem w diagnostyce uzależnienia od alkoholu, zaakceptowanym przez FDA (ang. The Food and Drug Administration) do identyfikacji intensywnie pijących (heavy drinkers). Etanol prowadzi do zaburzeń enzymów odpowiedzialnych za modyfikację transferyny: wzrostu aktywności sialidazy, obniżania aktywności sialilotransferazy oraz receptorów hepatocytów odpowiedzialnych za eliminację transferyny desialowanej. Poziom CDT w surowicy wzrasta istotnie w wyniku picia 50 do 80 g alkoholu dziennie przez minimum tydzień, a po okresie krótkiej abstynencji nawet po wypiciu niewielkich ilości alkoholu. Uważa się, że CDT jest czułym wskaźnikiem nawrotów picia i różnicowania alkoholowego i niealkoholowego uszkodzenia wątroby. Poziom CDT wraca do normy w czasie kilkutygodniowej abstynencji. Obniżenie specyficzności oznaczania CDT powodują m.in. niealkoholowe choroby wątroby, genetyczny zespół niedoboru glikoprotein, zaburzenia metabolizmu związane z insuliną, niedobór żelaza, galaktozemia i ciąża. Zwiększenie czułości testu CDT w populacji ogólnej uzyskuje się przez odniesienie poziomu CDT do całkowitego poziomu transferryny (% CDT; wskaźnik CDT/całkowita transferyna).