IgE sp. F40 - tuńczyk

Ilościowe  oznaczenie in vitro w surowicy krwi przeciwciał klasy IgE specyficznych w stosunku do alergenów tuńczyka (f40), przydatne w diagnostyce alergii. W skali świata częstość alergii na ryby osiąga 0,2%, przy czym jest większa w krajach, w których ryby stanowią podstawowe pożywienie i gdzie znajduje się duża liczba zakładów przetwórstwa rybnego. Częstością ustępuje jedynie alergii na jaja, mleko, orzeszki ziemne i skorupiaki. Stanowi istotny problem, ze względu na możliwy ciężki przebieg reakcji, łącznie z anafilaksją (nawet w przypadku testów skórnych); termostabilność alergenów oraz utrzymywanie się z wiekiem. Mączka rybna stanowi alergen ukryty jako dodatek w szeregu produktów spożywczych. Tuńczyk należy w Europie do ryb powszechnie spożywanych. Alergia na tuńczyka wywoływana jest głównie drogą pokarmową, a wtórnie przez opary powstające w podczas gotowania lub przetwarzania ryb oraz przez kontakt. Objawy uczulenia mogą obejmować zespół alergii jamy ustnej; obrzęk naczynioruchowy; pokrzywkę; typowe objawy alergii pokarmowej, jak: nudności, wymioty i ból brzucha, lecz także objawy ze strony oczu lub górnych dróg oddechowych, takie jak wyciek z nosa i świąd nosa, a nawet astmę zawodową i nieżyt nosa. Główny alergen molekularny tuńczyka, Thu a 1, parwalbumina, jest białkiem mięsa, wysoce stabilnym i odpornym na ciepło.  Parwalbumina jest panalergenem odpowiedzialnym za alergie krzyżowe na różne gatunki ryb. 50% uczulonych na tuńczyka może wykazywać reakcje krzyżowe na łososia i dorsza. Zgłaszano reaktywność krzyżową między rybami i skorupiaki. Tuńczyk, uchodzi z rybę słabiej alergizującą, jednakże jego mięso może zawierać histaminę, która u osób z upośledzonym rozkładem egzogennej histaminy w przewodzie pokarmowym, może powodować reakcje zbliżone do zależnych od IgE. Przeciwciała klasy IgE uczestniczą w mechanizmie prowadzącym do atopowych, anafilaktycznych reakcji alergicznych (miejscowych lub uogólnionych), określonym jako natychmiastowa reakcja nadwrażliwości typu I. Osoby uczulone na obcy antygen zwany alergenem,  posiadają w krwi co najmniej wykrywalne stężenie IgE swoistych dla tego alergenu, podczas gdy u osób zdrowych przeciwciała IgE o takiej swoistości są  nieobecne lub niewykrywalne. Obecne w miejscu wniknięcia alergenu swoiste IgE wzmacniają odpowiedź na alergen, prowadzącą do miejscowego stanu zapalnego, równocześnie nasilając produkcję specyficznej antygenowo IgE, co wzmocnienia i  (czasami) uogólnia alergiczne reakcje zapalne. Nasilenie reakcji alergicznej jest skorelowane ze stężeniem alergenowo-specyficznej IgE, przy czym korelacja ta jest zależna od alergenu. Oznaczenie in vitro poziomu alergenowo-specyficznej IgE, łącznie z wywiadem klinicznym i wynikami innych badań laboratoryjnych, jest pomocne w identyfikacji alergenu odpowiedzialnego za uczulenie. Oznaczenie IgE in vitro nie stanowi zagrożenia dla badanego, które istnieje w przypadków testów skórnych i prowokacji. Ilościowy wynik stężenia sIgE wyrażony jest w kU/l. W raporcie wyniku podana jest półilościowa skala RAST/EAST ułatwiająca ocenę ryzyka alergii skorelowanego z uzyskaną wartością liczbową. W teście wykorzystano ekstrakt F40 (f40) jako źródło alergenów tuńczyka.