IgE sp. F94 - gruszka

Ilościowe oznaczenie w surowicy in vitro, w oparciu o ekstrakt gruszki, przeciwciał  IgE specyficznych dla alergenów gruszki, przydatne w diagnostyce i różnicowaniu alergii. W gruszce,  owocu gruszy, Pyrus communis, z rodziny Różowatych (Rosaceae), uczula głównie skórka i miąższ, znacznie rzadziej pyłek. Alergia na gruszkę manifestuje się jako zespół alergii pyłkowo-pokarmowej, PFAS (ang. Pollen-food allergy syndrome), głównie jedna z jego częstych form, miejscowy zespół alergii jamy ustnej, OAS (ang. oral allergy syndrome) z uczuciem swędzenia/pieczenia warg, jamy ustnej, ucha i gardła czy rumieniem okołowargowym. Reakcje ogólnoustrojowe obejmować mogą wysokiego stopnia anafilaksję.  Obserwowano również sezonowe zapalenia skóry i reakcje kontaktowe, głównie o charakterze alergii zawodowej. U osób z zespołem alergii pyłkowo-pokarmowej (PFAS) prawdopodobieństwo wystąpienia objawów alergii pokarmowej jest większe w porze pylenia roślin, na które są uczulone. W tym okresie rośnie ryzyko ciężkich reakcji anafilaktycznych i reakcji ogólnoustrojowych po zjedzeniu gruszki, zwłaszcza nieobranej. Opisano reakcje krzyżowe z kilkoma innymi alergenami pokarmowymi i pyłkowymi głównie z rodziny Różowatych. Alergen molekularny gruszki: Pyr c 1 jest homologiem Bet v 1 brzozy (białko PR-10), spokrewnionym z Mal d 1 jabłka;  Pyr c 3 jest występującym głównie w skórce gruszki białkiem transportującym lipidy (nsLTP). Pyr  c 3 odpowiada za objawy alergii na gruszkę u osób nie uczulonych przez Bet v 1 brzozy. Może jednakże wykazywać reaktywność krzyżową ze swoim odpowiednikiem z brzoskwini, Pru p 3.  Profilina gruszkowa, Pyr c 4, wykazuje reaktywność w stosunku do 88% próbek IgE swoistych dla profiliny pyłku brzozy (Bet v 2). Częstość alergii na gruszkę jest znacznie większa w  północnych regionach Europy, w których dominuje zespół PFAS: pyłek brzozy-żywność. Przeciwciała klasy IgE uczestniczą w mechanizmie prowadzącym do atopowych, anafilaktycznych reakcji alergicznych (miejscowych lub uogólnionych), określonym jako natychmiastowa reakcja nadwrażliwości typu I. Osoby uczulone na obcy antygen zwany alergenem,  posiadają w krwi co najmniej wykrywalne stężenie IgE swoistych dla tego alergenu, podczas gdy u osób zdrowych przeciwciała IgE o takiej swoistości są  nieobecne lub niewykrywalne. Obecne w miejscu wniknięcia alergenu swoiste IgE wzmacniają odpowiedź na alergen, prowadzącą do miejscowego stanu zapalnego, równocześnie nasilając produkcję specyficznej antygenowo IgE, co wzmocnienia i  (czasami) uogólnia alergiczne reakcje zapalne. Nasilenie reakcji alergicznej jest skorelowane ze stężeniem alergenowo-specyficznej IgE, przy czym korelacja ta jest zależna od alergenu. Oznaczenie in vitro poziomu alergenowo-specyficznej IgE, łącznie z wywiadem klinicznym i wynikami innych badań laboratoryjnych, jest pomocne w identyfikacji alergenu odpowiedzialnego za uczulenie. Oznaczenie IgE in vitro nie stanowi zagrożenia dla badanego, które istnieje w przypadków testów skórnych i prowokacji. Ilościowy wynik stężenia sIgE wyrażony jest w kU/l. W raporcie wyniku podana jest półilościowa skala RAST/EAST ułatwiająca ocenę ryzyka alergii skorelowanego z uzyskaną wartością liczbową. W teście wykorzystano ekstrakt alergenów  gruszki  F94 (f94).