IgE sp. M4 - Mucor racemosus

Ilościowe oznaczenie in vitro  w surowicy krwi, z wykorzystaniem ekstraktu źródła alergenów m4, przeciwciał klasy IgE specyficznych w stosunku do  alergenów Mucor racemosus, przydatne w diagnostyce alergii. Mucor racemosus (M. racemosus) to grzyb pleśniowy, spaprofit,  występujący zarówno w pomieszczeniach jak  i na zewnątrz. Żyje na odchodach, martwych częściach roślin oraz na tkankach roślinnych i zwierzęcych.  Równocześnie, jako gatunek termotolerancyjny  może rosnąć w temperaturze powyżej 37°C i powodować infekcję grzybiczą. Odnotowano jego obecność w domach, szkołach, szpitalach, a także w budynkach uszkodzonych przez wodę, o ograniczonej wentylacji, wysokiej wilgotności i słabym oświetleniu. Główną drogą narażenia na alergeny jest wdychanie zarodników, natomiast wtórną spożycie skażonej żywności. Identyfikowany był, przykładowo,  w różnych rodzajach sera.  M. racemosus wywołuje głównie reakcje alergiczne dróg oddechowych, takie jak astma, alergiczny nieżyt nosa i zapalenie zatok. Nadwrażliwość na pleśń wiązana jest z przewlekłym zapaleniem nosa i zatok. Zgłaszane są miejscowe objawy alergii jamy ustnej, a sporadycznie, anafilaksja. Narażenie zawodowe na gatunki Mucor może powodować  zapalenie płuc z nadwrażliwości i astmę. Przeciwciała klasy IgE uczestniczą w mechanizmie prowadzącym do atopowych, anafilaktycznych reakcji alergicznych (miejscowych lub uogólnionych), określonym jako natychmiastowa reakcja nadwrażliwości typu I. Osoby uczulone na obcy antygen zwany alergenem,  posiadają w krwi co najmniej wykrywalne stężenie IgE swoistych dla tego alergenu, podczas gdy u osób zdrowych przeciwciała IgE o takiej swoistości są  nieobecne lub niewykrywalne. Obecne w miejscu wniknięcia alergenu swoiste IgE wzmacniają odpowiedź na alergen, prowadzącą do miejscowego stanu zapalnego, równocześnie nasilając produkcję specyficznej antygenowo IgE, co wzmocnienia i  (czasami) uogólnia alergiczne reakcje zapalne. Nasilenie reakcji alergicznej jest skorelowane ze stężeniem alergenowo-specyficznej IgE, przy czym korelacja ta jest zależna od alergenu. Oznaczenie in vitro poziomu alergenowo-specyficznej IgE, łącznie z wywiadem klinicznym i wynikami innych badań laboratoryjnych, jest pomocne w identyfikacji alergenu odpowiedzialnego za uczulenie. Oznaczenie IgE in vitro nie stanowi zagrożenia dla badanego, które istnieje w przypadków testów skórnych i prowokacji. Ilościowy wynik stężenia sIgE wyrażony jest w kU/l. W raporcie wyniku podana jest półilościowa skala RAST/EAST ułatwiająca ocenę ryzyka alergii skorelowanego z uzyskaną wartością liczbową. W teście jako źródło alergenów wykorzystano pełny ekstrakt  m4 (m04)  Mucor racemosus